Trzy sprezentowane nam wina mocno wyrażały tę „siedliskową” opcją. Każde pochodziło z innego, ściśle określonego miejsca, a dokładniej rzecz ujmując z innych stoków. W języku międzynarodowym byłyby to „single vinyards”, tutaj, w Valdobbiadene używa się pojęcia „Rive” oznaczającego winnicę położoną na stromym stoku. – Andreola ma ich w portfolio osiem (w całości producent ma dysponuje 11 ha obsadzonymi glerą; wyróżnia 250 mikroparcel). Nie są to stoki łatwe w obsłudze; mówi się o „heroicznym winiarstwie”, „L’Eroico in Valdobiadenne” to tytuł pisma założonego przez Andreolę). Wszystkie „rivy” są wytrawne, bez cukru; uprawy zmierzają w stronę organiczną, zbiory są ręczne, grona trafiają do małych skrzynek. Wina z „rivy”  powstają wyłącznie z samocieku; drożdże są neutralne, identyczne dla wszystkich win, wywodzące się z jednej pied de cuvée.
Pierwsza fermentacja toczy się w temperaturze 18°C, ok 20 dni, następnie temperaturę się obniża i wówczas dodaje So2; używa się, jak mówi producent, techniki semi-bâtonnage, czyli mówiąc szybko bâtonnage, ale tylko trochę. Przez zimę przyszłe wino śpi w temperaturze 7°C, następnie zaczyna się proces musowania. Wina nie są klarowane, a filtrowane tyle o ile, o wiele mniej niż w przeszłości i bez użycia bentonitu. Do drugiej fermentacji dodaje się tylko 4 g cukru na litr; w jej trakcie cały cukier jest zżerany do cna. Jesteśmy tu na wyższym poziomie prosecco, takim, który wchodzi w konkurencję z innymi „ambitnymi” włoskimi winami musującymi. Ceny eksportowe to ok 8 euro, we włoskim sklepie cena oscyluje wokół 20 euro.

Trzeba powiedzieć, że producent bardzo czujnie dobrał butelki do prezentacji. Każda z nich ma oddzielny rys; na tym poziomie gramy już odcieniami, jesteśmy daleko od masowego prosecco, które przed laty zapełniło nasz rynek. To są już poważne wina, konkurencyjne wobec wielu włoskich musiaków z górnej półki.