Są one klasyfikowane jako berganze doc. Nie przypominam sobie, kiedy ostatni raz (czy w ogóle) piłem wina z tej skromnej apelacji. Przyznam, że w związku z tym podchodziłem do nich z aprioryczną nieufnością, tym bardziej, że podstawą są tutaj odmiany francuskie. Moje uprzedzenia okazały się całkowicie niesłuszne. Wina tworzone są w duchu, który właściciele określają jako „nowoczesny”, lecz jest to, by tak rzec, nowa nowoczesność: to znaczy taka, która stawia na delikatność, powściągliwość, eteryczność. Zatem nie nowoczesność sprzed kilku lat, kiedy to przyklejało się to określenie do win mocarnych, jak to mówiliśmy, napakowanych. Tutejsze pino nero, zwane Nero de Rosso (rocznik 2024, 13 % alk) powstało z gleb wulkanicznych, bazaltowych i starzone 12 miesięcy w drzewie jest, wedle modnego teraz obecnie określenia francuskiego, „infusion”, naparem z gron.  Barwy niemal różowej, bardzo lekkiej, dyskretnie aromatycznej, kryje w sobie mimo całej swej pieszczotliwej elegancji skalistą głębię ( w końcu mamy tu gęste nasadzenia, ponad 8000 krzewów na hektar); dla mnie to najlepsze z czterech prezentowanych win. Drugie czerwone, Rossi de Rosso (2016, 13,5% alk), typowy kupaż bordoski winifikowany w cemencie, miało również, przy łagodnych garbnikach, uroczą delikatność, której brakuje mi ostatnio – i to bardzo – w winach z Bordeaux.  Bardzo dobre, niewiele przeze mnie niżej ocenione było Bianco di Rosso (2023, 12% alk), chardonnay, które spędziło sześć miesięcy w drzewie, lecz – podobnie jak inne wina – pozbawione było nachalnych nut beczkowych. Stylistycznie podobne do wyżej wymienionych. I wreszcie Celebrating 55, wino stworzone na urodziny właściciela, 50% chardonnay, 50% pino nero, bąbelki wytworzone metodą klasyczną z ręcznym remuage. Duża klasa z rasową pienistością, harmonijne; w przeciwieństwie do szampanów przynoszące nie nuty chlebowo-maślane, lecz kwieciste i owocowe. Gdyby wrażenia zamienić na punkty, na pewno zaczynać ny trzeba było od 90.