Wina Foradori nie należą bynajmniej do wprost rozkosznych i łatwych; wymagają dużej uważności, zwłaszcza wina białe (z odmian nosiola i manzoni). Opłaca się po stokroć. Oczywiście można je opisać technicznymi kategoriami, typu wysoka kwasowość, albo też techniczno-mitycznymi, typu: wysoka mineralność. Jednak wydaje mi się, że nie oddamy im sprawiedliwości takimi określeniami. Moje pierwsze wrażenie sięgnęło po słowo „czystość”, czy raczej „krystaliczność” (angielskie purity, francuskie pureté bardziej tu pasują, gdyż nie ma w nich opozycji do brudu jak w polskiej „czystości”), lecz to jest za mało. „Krystaliczność” nie jest już określeniem technicznym, lecz nie jest wprost określeniem metaforycznym czy poetyckim. Podobnie jak dwa kolejne określenia, które po dłuższej chwili, kiedy już wejrzałem – tak jak umiałem – w wina, przyszły mi do głowy. I znowu słowo niepolskie: angielskie diaphanous, francuskie diaphane. Polskie słowo „przezroczysty” „czy „przejrzysty” byłoby trochę za słabe. Nie chodzi mi tu bowiem o ażurowość, prześwity, lecz o brak zasłon, przesłon. Mógłbym powiedzieć ”wina nieprzesłonięte”, lecz nie brzmi to najlepiej.
Diaphanes pochodzi oczywiście ze starożytnej greki; używane było w różnych filozoficznych kontekstach. Mogło ono oznaczać na przykład pełną przejrzystość między promieniem wysłanym przez oko a promieniem wysyłanym przez przedmiot; spotykają się one w połowie drogi i wzajemnie przenikają. Relacja jest oczywista, bezpośrednia, nie ma między nimi żadnej przeszkody, Między tym, co jest widziane, a tym, co patrzy, nie powstaje żadna niestosowność, wszystko jest jasne i jednoznaczne.
O to właśnie mi chodzi. O to, że między bytem, z którym się spotykamy, a nami samymi nic nie staje na drodze. Wysiłek winiarza skupił się na tym, aby to szczególne istnienie powołane do życia, złożone z miejsca, gron i dotyku (czyli z terroir w pełnej jego definicji) przemówiło do nas w sposób jak najbardziej bezpośredni. Nieczęsto zdarza się doznanie, że właśnie tak, że dostąpiło się, dotykając ustami wina, bezpośredniego kontaktu z tym drugim istnieniem.
Arystoteles pisał, że barwą przezroczystości jest światło. Więc tak, z win Elisabetty bije światło, które oświetla, by tak rzec, drogę od korzeni winorośli po nasze podniebienie. I nie chodzi o to w tym wszystkim, by było nadzwyczaj smacznie, niebo w gębie, itp. Sam smak nie jest najważniejszy. Ani aromaty, bardzo tu delikatne, omdlewające. Nie każdemu te wina, z wyczuwalnym akcentem naturalnej siarki, podejdą jak mnie. Tu w grę wchodzi inna koncepcja wina, oparta mniej na efektowności, co na odsunięciu wszystkich masek nakładanych podczas produkcji na wino. Bardziej niż smaki, a nawet aromaty liczy się u Foradori – znowu muszę użyć słowa niepolskiego – trama oznaczająca po włosku (trame po francusku) osnowę, wątek. Osnowa, czyli DNA bytu, jego fundament. Jego sprężyna. Albo jego mapa.
Wydawać by się mogło, że mimo wszystko swoim zwyczajem poetyzuję tu czy metaforyzuję; może tak jest. Lecz mam przekonanie, że bez tych wszystkich powyższych pojęć nie dotarłbym do serca win Foradori.